MAANDBRIEF December 2008                                 Print

AANWEZIG-ZIJN

 Vorige maand

Thema van vorige maand was haalbaarheid.We kunnen maar handelen naar de eigen staat van bewustzijn. Meteen blijkt hoe belangrijk de kwaliteit van ons bewustzijn is. Er is nogal wat te doen rond het leven in dimensies: een rage of hype over ‘in welke dimensie leef jij?’
Als je nog leeft in de derde dimensie riskeer je met de vinger gewezen te worden. Je zou de vierde overslaande, al in de vijfde moeten zitten...als je tenminste uptodate wil zijn. Dat is immers hét land van belofte! Ik merk een soort gedreven onrust en haastigheid bij een aantal mensen ‘op weg naar het licht’, en een onverstandig pushen bij een aantal lichtwerkers. Natuurlijk zijn we op weg naar verdere dimensies. Op weg. Geen katapultering in een spirituele raket naar... ja, naar wat? Naar mijn mening hebben we eerst hier, op deze Aarde, nog een boel te leren, ervaringen op te doen. Misschien willen we liever met poezelige voetjes op watten wolkjes lopen en zweven in magische ruimtes, in plaats van met eksterogen en eelt op de voeten te ploeteren in modder-Aarde. We zijn vergeten dat we geboetseerd zijn uit ‘rode aarde – Adam’. Al is het dan een metafoor, het doet niets af aan onze realiteit: we zijn mens, stof en as...

Meer dan dat alleen natuurlijk. Geest ook en energie en goddelijkheid of hoe je dat ook noemen wil.
We worden opgevorderd om ons te ontworstelen uit de materie, maar we hoeven er niet op te vloeken of te spuwen. Met diep respect zouden we haar moeten dankbaar zijn om al de kansen die ze ons geeft om te groeien in staat van bewustzijn. Alleen dankbaarheid is de goede springplank naar volgende inzichten...en geduld is daartoe een schone deugd. Wie overmoedig, maar onrijp en nog ongekneed, naar hogere dimensies vliegt, zou wel eens onzacht, als een Ikaros, uit die lieve hemel kunnen tuimelen. Een spreekwoord zegt: hoe hoger een aap klimt, hoe beter je zijn achterste kan zien.
Staat van bewustzijn is niet iets dat je plukbaar kan nemen als het je goed uitkomt. Het is als fruit dat eerst heeft gebloesemd, dan geknopt, vervolgens vorm gekregen, gerijpt, gekleurd, om tenslotte gesmaakt te worden. Een appel misprijst zijn boom niet, zijn bloesem, zijn seizoenen. Hoe rijper de appel, des te meer bewustzijn. Dat proef je.

Deze maand beginnen we met een eerste tip om de eigen staat van bewustzijn te laten rijpen, te laten groeien. Want wellicht is dat jouw vraag: Hoe kan ik mijn staat van bewustzijn doen toenemen? Volgende maanden gaan we trachten telkens een haalbare stap te zetten. Maak je vooral geen zorgen in welke dimensie je zit. Dit te meten en te vergelijken maakt je alleen maar bang: ‘Doe ik het wel goed? Ben ik wel goed bezig?’ Deze kleine of grote angsten remmen je af in jouw ontwikkeling. Vertrouw in het leven dat dagelijks op je afkomt. Er is geen andere leermeester dan het dagelijkse leven.

Aanwezig-zijn

Het eerste wat we kunnen beseffen is: meestal ben ik niet-aanwezig. Ben ik bereid om te zien dat ik meestal niet bij de zaak ben? Ik denk, ik ben overtuigd dat ik er wél bij ben. Dat is helaas een taaie overtuiging. Maar observeer jezelf maar eens goed: mijn denken belet me meestal dat ik onbevooroordeeld luister, dat ik onbevooroordeeld kijk, dat ik onbevooroordeeld smaak... De andere, het andere, datgene of diegene die op mijn weg komen heb ik in fracties van seconden vervormd. Ze vertrekken niet van een nul-punt. Ik geef ze onbewust die kans niet. Ik heb hun beeld al ingevuld. Ik ben niet onbevlekt ontvangen. Goed. Zeg bij jezelf eens een naam. Nou, wat gebeurt er? Kies een voorwerp uit. Nou, wat gebeurt er in jouw innerlijke encyclopedie? Kijk eens wat je aan het doen bent. Nou, wat is het motief om dat te doen?

Het is goed om te beseffen dat onze emoties eigenlijk nog sneller zijn – primitiever – dan onze gedachten. Ons denken volgt al een zekere vertragingsbaan in de hersenen. De amandel-orgaantjes – de amygdala – zijn ouder en reageren nog zeer primitief en impulsief. Het is een kwestie van fracties van een seconde. We moeten niet alleen onze gedachten in de gaten krijgen, maar ook onze emoties. Ze zijn razend snel en samen met onze gedachten vormen ze als het ware clusterbommetjes – soms bommen. Ze klitten aan elkaar en vormen echte bondgenootschappen. Emoties en gedachten : ze kunnen heerlijke en rijke ervaringsmiddelen zijn, maar ook geniepige en destructieve krachten. Meestal, als we ons niet oefenen – laten we ze maar betijen.

Het is verdomd moeilijk om een blanco blad te zijn, een effen doek dat je niet meteen vol projecteert. Zo zitten we nu eenmaal in mekaar. Voel je niet schuldig, want dan wordt het doek modderigbruin of grijzigzwart. We kunnen leren om te witten. Hoe doen we dat?

 Eerste tip voor een eerste haalbare stap

Willen we echt aanwezig-zijn dan moeten we ons gaan oefenen in de ingesteldheid van terughoudendheid.
Kijk eens naar een alert eekhoorntje of een hert in een bos: één en al aandacht. Net als zij hou ik me wat terug. Ik klit me niet meteen vast op wat op mij afkomt.
Ik vlieg er niet meteen in. Eerst rust. Kijken met de kern van jouw ziel naar de kern van het/de andere. Weten dat het gebeurt. Er gebeurt iets waarbij ik betrokken word. Maar ik hoef me niet onmiddellijk te involveren. Later, als ik me geoefend heb in deze aandacht, kan ik sneller reageren. Nu, nu moet ik eerst leren alert zijn én me inhouden. Met de grote ogen van het hert eerst kijken, verwonderd om dat wat er is. Als ik nu te snel reageer dan hebben  duizend-en-één energietjes me te pakken. Ik reageer dan impulsief, wellicht niet adequaat. Mijn encyclopedie floept dan roekeloos open. Terughoudendheid kan je oefenen door te mediteren. Ik hoor al meteen een aantal mensen hun neus ophalen. ‘Ik doe dat niet of bijna niet. Ik heb dat al geprobeerd, maar dat lag me niet. Ik heb daar geen tijd voor of geen goesting...’ Mediteren is voor velen een andere soort van denken en een gevoelloos, emotieloos niet-bewegen. De meeste die mediteren oefenen zich in denken en passiviteit. Raar maar waar is mediteren afstandnemen van denken en turbulentie. Het is midden (in medio) tussen alles staan maar er afstand van nemen, zich niet involveren. Bewustworden van de betrokkenheid.

Toch is er dan precies een grote intensiteit tussen jezelf en het andere, in dat wat hier en nu gebeurt. Er is dan alleen maar nu. Je hoeft dus niet ergens in lotushouding of in een stil hoekje of in een prachtig vergezicht te gaan zitten. Dat helpt misschien wel, maakt het makkelijker, zeker in het begin. Maar eigenlijk zoekt meditatie precies die afstandelijkheid die overal te vinden is, zelfs op de meest drukke plaatsen. Meditatie kijkt met de ziel naar dat wat hier, en nu gebeurt. Je hoeft het niet in een verre vijfde dimensie te gaan zoeken. Die vijfde dimensie zit in het hier en nu, nergens anders. Jezus van Nazareth drukte het zo uit: het Koninkrijk is in U. Paradoxaal dus zal terughoudendheid je binnenloodsen in een intense relatie. Terughoudendheid is helemaal geen onverschilligheid. Saint-Exupéry illustreerde deze ingesteldheid exact in de ontmoeting van de kleine Prins en de Vos.

We stappen verder in onze eerste staples.

Aanwezig-zijn veronderstelt dat ik niet ommuurd ben. Ik verschans me niet achter mijn denken, achter en in de plooien van mijn geboetseerde vorm. Ik ben open, ontvankelijk en kwetsbaar. Ik kan me soepel als een diafragma, zoals bij een fotocamera, openen en sluiten. Ik heb dat door bewuste terughoudendheid geleerd. Open als ik dit als positief getoetst heb, sluiten als dit voor mij niet-haalbaar is.
Niet-haalbare kwetsbaarheid is roekeloosheid.
Me altijd bufferen en afsluiten is onbereikbaarheid.

Dat wordt dus oefenen. Maar het is echt goed te doen. Doe het rustig. Soms zal het lukken, soms niet. Geen nood. Lukken en mislukken zijn precies de leermiddelen van ons verblijf hier op aarde. Als je altijd zou lukken dan zou je een engel zijn die nog niet geïncarneerd is geweest. Laat die maar eens uit de hemel in de stof vallen en hij/zij zal die leerschool moeten doorlopen, net als jij, met ondermeer vuile pootjes. (Als je ooit de film te pakken krijgt: Der Himmel über Berlin, dan moet je dat zeker doen!)

Aanwezig-zijn is precies die wondere gebeurtenis: wat doet het andere mij in deze ontmoeting? Wat doet het mij aan? Hoe confronteert het mij? Als ik niet terughoudend ben, er m.a.w. direct infloep, dan kan ik nooit ervaren wat het andere mij doet. Ik ben dan symbiotisch dat andere. Ik floep van het ene in het andere. Men vergist zich als men denkt, dat dit éénheid is. Het is chaos, ononderscheidenheid. Een soep. Nogal wat spirituele zwevers zwemmen in die soep. Valse eenheid. Ze katapulteren zich in de vijfde dimensie...denken ze. Helaas is het een ontsnappingsvlucht, een angst om de leerschool van de derde dimensie te doorlopen.

Aanwezig-zijn houdt dus een risico in: zó aandachtig en kortbij bij het/de andere zijn dat je d’er in wegfloept. Alle intensiteit vloeit meteen het grote zwarte gat in. Enerzijds komen de dingen, mensen, gebeurtenissen zo hevig en talrijk op ons af. Precies daarin liggen onze kansen om te onderscheiden wat klopt met mij of wat niet klopt, wat mijn staan van bewustzijn doet toenemen of afnemen. Anderzijds komen ze zó rakelings nabij dat ze ons opslokken en laten verdwijnen in het ‘men’ of de massa. Op het scherp van het mes (On rasors edge: is een prachtige film die dit subliem aantoont). Dus ofwel groei je in bewustzijn ofwel krimp je in. Maar, o wonder, zelfs het inkrimpen zien van jouw staat van bewustzijn kan je brengen naar meer bewustzijn. Het leven is soms een averechtse deugnieterige leermeester. Paradoxaal onderricht. Socratisch!

Aanwezig-zijn is niet hetzelfde als erbijzijn, overal willen bij zijn. Dit is de ziekte van de moderne mens: de onmiddellijke constante bereikbaarheid. De ingebouwde niet-afstandelijkheid: gsm, blackberry, satellietverbindingen, media... All intensiteit is zoek. Het geeft een eerste kick van intensiteit, maar in feite is het verslavende voeding. Het vraagt telkens om meer en anders. Het werkt vervreemdend en afstompend. De verwerking van al die impulsen is niet haalbaar. Het is niet verteerbaar. Onbewust wapent men zich hiertegen met een harnas van onbereikbaarheid. Het raakt ons niet van binnen. Wel fysiek. Gsm-verkeer en blackberry-activiteit geven de indruk van ‘overal bij te zijn’, contact te hebben met uitgebreide netwerken. Maar – on the long run – werken ze vervreemdend en maken ze ziek (cfr. De nefaste straling van die apparaten. Zopas waarschuwde de Kankerliga voor dit fysieke gevaar.) In het ‘overal-erbij-willen-zijn’ plaatst men zich als focuspunt, net zoals de focus in een grote schotelantenne. Men maakt zichzelf zo uitermate belangrijk en wil alles onder controle hebben. Alles en iedereen worden herleid tot informatoren. Eigenlijk is men niet-aanwezig. Men rooft constant uit de aura (het electromagnetisch krachtenveld) van de energie  van het/de andere om het eigen ego op te pompen. Het zaait angst: ik moet voortdurend gespietst zijn op elke mogelijke informatie. Ik moet de andere vóór zijn, ik moet meer en sneller weten dan mijn concurrent. In feite overeet men zich. Het is fast-en junkfood. Men wordt een alleseter, zoals de varkens. Hoeveel mensen moeten zich elke morgen niet door een brij, een stroom informatiepulp, wroeten in hun dagelijkse lectuur van emails! Een wijdverbreide verplichte ziekte!

Samenvattend

  1. Bereid zijn om aanwezig te zijn.
  2. De tsunami tijdig zien van de emotie- en gedachtengolven.
  3. Terughoudendheid oefenen.
  4. Evenwicht zoeken tussen kwetsbaarheid en onbereikbaarheid.
  5. Onderscheiden wat het/de andere in mij beweegt, wat de/het andere mij doet.
  6. Berekend risico durven nemen.
  7. Soberheid in plaats van ‘er altijd overal bij willen zijn’.
  8. Soberheid in middelen (gsm, blackberry, t.v., computer, emails, massabijeenkomsten..

Intens leven is niet hetzelfde als roekeloos leven. Dit laatste leeft vanuit een ingesteldheid die constant ‘over de rooie’ gaat en daarop kickt. Het is als een sportman die altijd in het rood gaat. Hij drogeert zich en pleegt roofbouw. In eerste instantie op middelen buiten hem. Later op zijn eigen fysieke en mentale immuniteit. Hij gaat eraan. Hij is niet meer bij zichzelf aanwezig. 

Thema van volgende maand: PASSIE.

 

up naar boven


Terug