MAANDBRIEF April 2009                                 Print

Lieve Lezer,

Het is weer lente. Alle planten en bomen lopen uit. Wat een feest!
Het leven belooft weer en vernieuwt zich.
Ook  Nulpunt  is weer aan een nieuwe jaargang toe.
En, lieve lezer, dus aan een vernieuwde bijdrage van U.
Traditiegetrouw is die ook nu weer vrij.

Laten we het leuk zò stellen:

S- mall: je leest de maandbrieven gratis. Je hebt daar jouw redenen voor. Het is je gegund.
M-edium: je stort 20 euro. Dat is ongeveer de nodige bijdrage om solidair de kosten te dekken.
L-arge: je stort 30 euro om de eventuele gaten te dichten.
XL:   je stort een folietje uit puur contentement.

Op de keper beschouwd komt  dit erop neer dat je NULPUNT naar eigen goesting en vermogen leest, gebruikt en bekostigt.
Ik wens je een zalige lente met een intense groei en bloei.

Marcel Ploem

BR. 735- 0147481- 29 van Marcel Ploem   Wassenkerkhofstraat 16 9890 Gavere met vermelding: nulpunt


LAAT ALLE MACHT VALLEN

Warning !

Deze maand schrijf ik – in de reeks ‘haalbare stapjes naar meer staat van bewustzijn’ – over macht. Uit vriendelijkheid wil ik je waarschuwen, want schrijven over macht is een vorm van macht. Het loopt de reële kans van beïnvloeding. Woorden kunnen macht dragen, kunnen dus beïnvloeden. Houd dit dus goed voor ogen. Kies en leef onafhankelijk, zelfstandig, vrij. Wel verbonden. Het moet kloppen met jouw staat van bewustzijn.

Het is absoluut mijn bedoeling niet om door de woorden van deze maandbrief macht uit te oefenen of te beïnvloeden. Maar het is wel mogelijk dat het gebeurt. Immers, ieder van ons zit vol verdoken machtjes of macht. ‘Truken van de foor’ noemen we dat in Vlaanderen. Allerlei knepen die we met de jaren hebben geleerd en in ons celgeheugen hebben opgeslagen. Machtsdrang is één van de meest ingeheide reflexen. Meestal heel subtiel, meestal bij ons zelf niet onderkend, meestal bijzonder gehaaid verpakt. We hebben heel lange tenen. Het is een grandioze illusie te denken dat er in jou geen machtsdrang zit. Je kan ze zelfs vinden bij goeroes en spirituele meesters. Ze infiltreren in de innerlijkheid en/of het geweten van mensen en hun spirituele weg... Zij binden.

We hebben macht blinkende namen gegeven: vrijheid, democratie, strijd tegen terrorisme, vaderlandsliefde, geloof... Ze hebben allemaal hun wapperende vlag. Maar welke lading dekken die wimpels? Precies zó zit dat bij ieder van ons. Welke motieven zitten verscholen onder en in ons gedrag? Van kleinsaf wordt ons ingelepeld: ‘Laat je niet doen’, ‘Laat je gelden.’, ‘To be the best or not to be’, ‘Alleen de fitsten overleven.’, ‘ Zorg dat je de macht in handen hebt’... Het zit in de man-vrouw relaties, in de politiek, in de ekonomie, in blank-zwart, in justitie, in opleidingen, in rivaliteit tussen godsdiensten. Kortom, het zit overal in. Dus ook in mij, ook in jou. In onze systemen. En dat in de gaten krijgen, stapje voor stapje, er zicht op krijgen, en dan... alle macht laten vallen, geleidelijkaan, daar gaat het deze maand om en de rest van jouw leven. Je hoeft je niet dood te haasten, je hoeft niet te denken dat je eind deze week dat onkruid definitief hebt gewied. Neem de tijd. Tijd is jouw vriend.

Het verlangen naar macht is het onkruid dat groeit op het braakliggend terrein van een leeg hoofd.  Ayn Rand    duitse filosofe

Macht is een leugen

Macht is een leugen, altijd.
Kracht is het wezen van alles wat is.

Ik maak dan ook een fundamenteel verschil tussen beide. In onze westerse wereld wordt macht voortdurend vergoelijkt. Macht zou goed zijn als men het goed gebruikt. Rechtuit gezegd: ik zie dat niet. Macht is een verwording van kracht. Ze creëert altijd een situatie van meer tegenover minder. Ze roept noodzakelijk oppositie op (zoals bij regeringen er blijkbaar altijd een oppositie moet zijn, die de regerende partij zoveel mogelijk tracht te ont-krachten). Macht klikt altijd over naar onevenwicht. Het is ‘macht over iets of iemand’. Men oefent macht uit. Kracht is heel anders. Daar gaat het om het eigene wezen. Een kolibri is niet minder krachtig dan een adelaar. Hun wezen is anders. Hun kracht ligt precies in hun eigenheid. Je kan van een kolibri geen adelaar maken en vice versa. Dat hoeft ook helemaal niet en niemand verwacht dat. Bij mensen wil men dat per se anders. Daar maakt men van een mug een olifant. Staten eigenen zich een adelaarslogo toe, godsdiensten de enige waarheid of onfeilbaarheid of wat ook. Macht corrumpeert hun eigenheid, hun wezen. Ze zijn plots niet meer wat ze in feite zijn. Ze zijn op slag ‘very important’, belang-rijk d.i. ze staan stijf van belangen, rijk aan zichzelf. Politiekers zijn niet meer zij die dienstbaar zijn aan de polis d.i. de gemeenschap, de stad. Ze wanen zich warempel ‘boven het volk’ met tal van prévileges. Macht corrumpeert. Kracht laat altijd het eigen wezen oplichten.

Opvallend hoe macht altijd zichzelf wil legitimeren, maar daarin precies constant moet liegen en schipperen. Extreme voorbeelden hiervan zijn oorlogen, ook godsdienstoorlogen. Ah ja! dan mag doden en verminken en folteren wel. Handelsconcurrentie. Ah ja! dan mag protectionisme, dan mogen hongerende continenten, dan  rechvaardigen wij het sluiten van onze grenzen voor migranten. We noemen onszelf dan wel humanitaire cultuurdragende landen. In naam van de vrijheid en de democratie bloeit de wapenindustrie. In naam van God en Mohammed en Jahweh mag ongeveer alles. God is ongelooflijk kneedbaar. Machthebbers maken de mensen dolwijs dat hun beloning is een rechtstreeks HST-ticket naar de hemel, of 70 maagden ter beschikking, of behoren tot het uitverkoren volk.

‘Wat de meeste mensen macht noemen is voor de boedhisten begeerte.’ Thich Nhat Hanh, Macht. Ten Have, 2008.
Volgens Ayn Rand: groeiend onkruid in een leeg hoofd. Dit terwijl machthebbers van zichzelf denken zo’n knappe kop te hebben. Een kolibri doet niet de minste moeite om iets anders te zijn dan een kolibri. Mensen voelen zich blijkbaar niet thuis in hun mens-zijn. Wat willen wij eigenlijk zijn om voortdurend buiten onze schoenen te lopen? en elkaar plat te trappelen in paniek om godweet waar te zijn?

Ik geloof niet in macht. Ze heeft een té lange geschiedenis van falen en bedrog.
Ik verlang om alle macht te laten vallen.

 De grootste besmettelijke ziekte

Een tijdje geleden keek ik naar de film van Oliver Hirschbiegel ‘Der Untergang’. Al lijkt het een film over Hitler en zijn ondergang, toch springt het thema van de dramatische waanzin van macht en haar vernietigende besmettelijkheid bij een gans volk in het oog. ‘Miljoenen mensen hebben dit lot over henzelf afgeroepen’ zo beweert Hitler. Dat is de taal van de dictator. Het is de schuld van de verraders, van zijn onbekwame omgeving: altijd de schuld van de anderen. Macht geeft een enorme versnelling aan een meer en meer gefocuste tunnelvisie. Ze disproportioneert. Ze is een kanker die alleen maar kan leven door te parasiteren op anderen, die zich hebben laten aansteken door een collectieve obsessie: macht. Ik weet niet hoeveel doden het Hiv-virus wereldwijd heeft gemaakt en hoeveel patiënten er bovendien nog zullen zijn. Ik weet ook niet hoeveel doden de pest en de cholera ooit hebben veroorzaakt. Golven van destructie. Maar deze miljoenen zijn peanuts in vergelijking met de slachtoffers veroorzaakt door machtsexplosies. Het is mega-waanzinnig. Zoals epidemies massaal uitbreken zo ook bartsen machtsexplosies los. Constant voer voor de media en de machthebbers. De zwakke plekken van onze maatschappij worden agressief aangevreten door zwermen parasieten. Elke gebeurtenis wordt gehypet en meteen afgeknaagd  tot op het bot.

Het voorbeeld van Hitler (of in onze tijden andere presidenten of Ayatollas of...), ik weet het: het is extreeem. Het lijkt ver van ons bed. Ik zet je daardoor wellicht op het verkeerde been. Het is voor ons een excuus om toch maar niet in eigen boezem te kijken. Weet je, we zien het als het immens groot is en vooral als het bij een ander is. We hebben eigenlijk allemaal een minitrekje van dictators in ons: het zijn altijd de anderen die... Laten we de vinger aan de eigen pols houden. Hoe klopt ons hart? Waar zitten de machtsbeestjes in ons (S, M, L, XL) en waar zit mijn kracht? Het is durven in een spiegel te kijken. Yes, we can.

Een lijstje machtsbeestjes

Roddelen 
Ongeduld (bv. in het verkeer
Kibbelen en ruzieën
Cynisme
Vernederen
Scepsis 
Betuttelen en bepamperen
Geen beeld geen klank
Gierigheid
Wraak
Bitterheid
Ontmoedigen
Slachtoffer spelen
Het eigen gelijk (altijd gelijk willen hebben)
Jaloezie
Nijdigheid
Sarcasme
Racisme
Eigenbelang (cfr. onze Graaikultuur)
Uitbuiten
Pesten
Rancune
Iemand iets betaald zetten
Bazigheid
Alle ruimte innemen
Negeren

Vul aan vanuit eigen ervaring en de eigen dagelijkse praktijk.

Ego

Macht is altijd ego, individueel of collectief. Ik hoor voortdurend in de politieke wereld zeggen dat, wil men iets bereiken en verwezenlijken, macht moet hebben. Anders blijf je machteloos aan de kant staan en kan je niets veranderen. Dat is een pertinente verdraaiïng van de waarheid. Dit gaat uit van de oppositie-idee. Daar hebben we eeuwen mee geleefd. Die ontwikkelingsfaze in de mensengeschiedenis loopt op haar laatste benen. De tijd dat we ego’s moesten worden, individuen en groepen hun identiteit vonden in collectieven zoals landen of rassen, is voorbij. Nuttig geweest, maar nu achterhaald. Atavismen.

Macht incarneert zich in ego. Het eigene aan macht is dat ze zich onderscheidt. Macht zegt: ik heb iets meer of ben iets meer dan jij. Precies dit verschil gebruikt ze, misbruikt ze, bouwt ze uit, stapelt ze op. Ze genereert altijd ‘partijen’.

Je kan dat concreet maken in beelden uit jouw dagelijkse leven.
Bv.
Ik ken beter autorijden dan jij (wat ben jij een trage slak ,zeg!)
Ik verdien meer dan jij (werk jij voor zo’n hongerloon?)
Ik ben handiger dan jij  (Jij hebt twee linkse handen, zeker?)
Ik kook beter dan jij  (jij kan nog geen ei bakken!)
Ik ben ordelijk (jij bent een sloddervos!)
Ik zal het toch wel weten zeker! (lees jij dan nooit iets?)
Ego vertaalt zich dus in oppositie. Ego is verplicht zich alsmaar sterker te maken. Het doet uiteraard aan ego-carrière-planning. Het zoekt middelen om uit te munten, te blinken, op te vallen, de loef af te steken. Het zoekt naar eigenschappen waardoor ze zich onderscheidt van anderen: uitverkoren, verkozen, van arisch ras, eigen volk eerst, westerse supercultuur, adel, de G20, een hummer, een privéjet, een Rolex, een Armanikostuum... Dat is in de profane wereld zo, maar ook in bepaalde spirituele middens: ik ben verlicht, ra ra ik zie iets wat jij niet ziet, eet jij nog vlees, zit jij nog vast in de derde dimensie!... Allemaal macht van het oude soort. Alles is in ontwikkeling zoals een vlinder uit de oude cocon kruipt. Naar naar eigen staat van bewustziijn en ontwikkeling als deel van één grote evolutieve beweging. Prima. Op weg dus, op zoek naar de eigene eigenheid: kolibri, adelaar, mens.

Om iets te veranderen, te verwezenlijken: geen macht, geen oppositie, maar het vinden van kracht en de verbondenheid die eenheid openbaart. Nieuwe tijden.

KRACHT

Macht en kracht zijn geen synoniemen.
Men heeft het woord kracht ontkracht door het in het fysieke veld te trekken: krachtpatser, veel power in handen , armen of benen, een krachtige stem...
Macht legde men veelal in het relationele vlak: een invloedrijke man of vrouw, een machtige regering, een machtig leger.
Macht is iets dat men verworven heeft door afstamming of verovering.
Kracht is. Het is het eigene. Er is geen opsmuk. Het straalt zichzelf uit óf wordt door allerlei  factoren overwoekerd of verstikt. Maar het is onvervreemdbaar.

Macht neemt. Altijd meer. Als men niet meer neemt dan vermindert men, wordt de concurrentie machtiger. Dus moet macht constant op zijn hoede zijn, en dus wantrouwig. Strijden, oorlogvoeren. Men moet elke situatie de baas zijn. Bazig-zijn.
Kracht geeft, straalt uit. Een kolibri geeft zich door kolibri te zijn, een adelaar door adelaar te zijn. Als een adelaar zich gedraagt zoals een kolibri dan is hij een mietje. Als een kolbri zich gedraagt als een adelaar dan is hij een macho.

In het Westen is men zich centrifugaal gaan ontwikkelen, alsmaar meer weg van zichzelf, meer naar de buitenkant, weg van de kern. Het uiterlijke kreeg het monopolie. Men eigende zich massaal dingen (en mensen) toe om toch maar sterk te zijn. Men koos dus voor de gemakkelijke weg. Het uiterlijke van alles kan men afnemen. Het is zoals een masker. Men kan die verzamelen. Het uiterlijke kan men vertalen in koopwaar en alles omzetten in kapitaal. Alles is te koop. Met het innerlijke kan men dit niet (ook al heeft men dit geprobeerd bv. door aflaten...) Het innerlijke, de eigene kracht is onvervreemdbaar, niet te koop of afkoopbaar (je kan dus je ziel niet verkopen aan de duivel!) Dat is ook de diepere betekenis van vrijheid. Nu zijn we op weg om ons centripetaal te ontwikkelen. Althans die kans ligt nu open. We evolueren naar verbondenheid, solidariteit, communicatie, begrip, overleg, liefde. Velen zien die kans niet of nog niet. Willen ze of kunnen ze niet zien omdat ze met hun vezels verweven zitten in de oude denkwijzen, de systemen. Maar al hun bouwsels storten in elkaar: de ekonomie, de banken, justitie, politiek. We zien de nutteloosheid van oorlogen, concurrentie, landsgrenzen, godsdiensten die elkaar bekampen, de graaikultuur van de machtigen, de onzinvan racisme... Alles zakt als een plumpudding in elkaar, verkruimelt. Men tracht die bouwsels weer op te krikken, terwijl ze zelf eigenlijk niet meer geloven dat dit nog kan. Jonge wijn in oude zakken.

Tegen wil en dank zal er zich een gigantische quantumsprong moeten voltrekken. Zoals trouwens altijd alle grondige vernieuwingen zijn gebeurd. Die sprong zal zich wegjumpen van al onze uiterlijke investeringen. De open ruimte is deze van eenheid , verbondenheid en liefde. Laat dus alle macht vallen. Wil je wegjumpen, laat dan de loodzware rugzak van  macht achter. Wees kolibri, wees adelaar, wees vooral jezelf: kracht.

 Geen conflicten meer?

Zullen er dan geen conflicten meer zijn, Marcel? Natuurlijk wel. Anders zou onze wereld wegrotten in onbeweeglijkheid en verstarren. Maar in een conflict hoeft er geen macht te zijn, geen machtsspelletjes. Prima dat er andere meningen zijn en verschillende standpunten. Het is de basis voor creatieve verandering. In een conflict kan men zich toespitsen op de verschillen. Men kan er telkens een oorlog(je) van maken, waarbij de overwinnaar triomfantelijk de pluimen op zijn hoed steekt. Het  versterkt de meerdere-mindere positie. Wat er nieuw zal zijn is dat men samen zal uitgaan van wat er gemeenschappelijk is. Men gaat op zoek naar de kracht, het eigene van de ander. En dit wederzijds. Zoeken dus naar wat in wezen verbindt. Niet meer gespitst zijn op de individuele overwinning of het persoonlijk scoren, maar naar dat wat het geheel dient. Concurrentie zal zijn oorspronkelijke betekenis terukrijgen. Niet dus het negatieve elkaar de loef afsteken, maar con-currere = samenlopen, samen stromen. Precies zoals het woord rivaliteit. Riva betekent oever. Elke rivier heeft twee oevers, niet om de scheiding te benadrukken, maar om de rivier een vaste veilige bedding te geven. Als één oever ontbreekt of het begeeft loopt het land onder, wordt oeverloos en onvruchtbaar moeras. Conflicten zullen ons voortaan brengen tot begrip, overleg, wederzijds respekt, creatieve verscheidenheid, samenwerking, verdwijning van competitieve partijen, echtheid en geluk.

up naar boven


Terug