MAANDBRIEF November 2010                                 Print

ENERGIELEKKEN EN BEDROGSNESTEN

Geheugensteuntje

Even samenvatten wat vorige maand op het menu stond. We missen bereidheid. Eigenlijk vind ik de willigheid tot bereidheid een absolute voorwaarde om de zin en de bestemming van het leven te zoeken. Het leven vraagt om geleefd te worden en de bereidheid om van de ervaringen te leren. Wat biedt het leven me aan en hierop in te gaan, ten gronde. In alle vrijheid en bewustzijn.
Ten gronde betekent het ontdekken van waarden. Zoals men goud en diamant toetst op hun karaat. Vanuit het eigen bewustzijn kan men  waarden gaan zoeken en opdelven met een hoog karaatgehalte, of men kan kiezen voor ont-waarde of oppervlakkige waarden. Heel dikwijls heb ik dit proces al benoemd als een onderscheidingsvermogen. Ze veronderstelt een constante alertheid of een scherp ontwikkelde intuïtie. Het vermogen om van binnenuit te kiezen.
Ik deed een oproep om in deze barre tijden werk te maken van bereidheid tot willigheid. Er moet weer bereidheid komen tot overleg, openheid en communicatie. Het betekent dat men het  eigen grote gelijk moet leren inbedden in het grote geheel van de gemeenschap. Geen eigen gemeenschapje, niet het eigen clubje, niet de eigen macht. Uit de tunnelvisie.
Daarom is het enorm belangrijk in de gaten te hebben welke nesten en lekken er zijn, waardoor de bereidheid en willigheid worden afgeremd of afvloeien. Dat is het thema voor november: snoeimaand voor meer bloei in de lente.

Een rij van gecamoufleerd bedrog
1. macht

Het meest perverse bedrogsnest is macht. In één van de vorige maandbrieven (april 2009) schreef ik  hierover al. Er zullen altijd vormen zijn van macht, ontegensprekelijk. Maar het gaat om de verpakking en de manier waarop ze wordt gebruikt. Er is wellicht niets dat zo snel insijpelt of zelfs massaal binnenstroomt in het ego als macht. Ego in het individu, in mij dus, maar ook in het ego van een groep, in een groepsideaal, in een godsdienstinstituut, in een politieke partij, in een syndicaat, in een filosofie…
Macht bevraagt zich niet, zij is uit op vergelijken. Zij legt het zwijgen op, zelfs in de filosofie van de democratie. Eenmaal verkozen door het volk (demos) zwaait ze met de wapens van de macht (kratia).
Macht bedriegt altijd omdat ze een ongelijkheid van meer en minder installeert. Dit machtsspel vindt pas een evenwicht als ze kracht genereert. Machtsspelletjes zijn enorme energielekken. Er vloeien stromen energie weg in argumentaties, procedures, oorlogen, kwetsuren en vernederingen, in uitbuiting… Je kan tal van voorbeelden sprokkelen dagelijks in de media. Moeiteloos. Maar het kost ieder van ons meer moeite om eens grondig te kijken hoe dat zit in het eigen leven: in ons denken, onze emoties, idealen, verwachtingen, communicatie… Macht is bijzonder leep, precies omdat het in ons ego verweven zit. Dikwijls zien we ze niet omdat ze onze ogen heeft vervormd. Macht ondermijnt een gezonde zelfkritiek. Beter dan je te ergeren aan de uitwassen van macht in de buitenwereld, is het veel productiever om in eigen boezem te kijken. Hoe rem ik mezelf af, waar zitten mijn lepe machtsmaneuvers..?

Macht als basale laag
In alle volgende bedrogsnesten en energielekken zit macht altijd als de basale laag. Dat is opmerkelijk en het is absoluut nodig om dit op te merken.
Het is een geniale goddelijke idee – die trouwens de basis is van de boodschap van Jezus van Nazareth – om zichzelf te ontledigen. God zelf ontdoet zich van alle macht en wordt mens van de mensen, Emmanuel. Mensenzoon. Platte boreling waarvoor geen herberg in deze wereld. De belangrijkste titel die hij heeft is dienaar. Noem mij geen Meester.
Wie die geniale vondst gedaan heeft doet er eigenlijk niet toe: god of klein pierke. Maar de vondst is in alle geval goddelijk geniaal.
Nou, wat hebben we ervan gemaakt? We hebben hem/haar stante pede terug tot een god gemaakt, op een troon gezet met een koningskroon, een wereldbol in de ene hand en een scepter in de andere. Met tranen in mijn ogen zie ik dat we van deze oorspronkelijke idee niets hebben overgehouden. Idee van mensenzoon, foetsjie. De grandioze basale houding van dienaar, foetsjie. De groten der aarde waren van toen af aan allemaal plaatsvervangers van de koning Jezus en niet van de mensenzoon Jezus. Ze zijn mijters gaan dragen of kroonden zich de geschiedenis door eigenhandig in naam van god tot god.
Het beeld van ontlediging is men volkomen kwijt. Tussen de vleugels van de cherubijnen op de Ark van het Verbond, de Shekinah, de leegte. Hij die met ons optrekt. Het voorschrift om geen beelden te maken van het Onnoembare met de voeten getreden. Eeuwenlang heeft men het Onnoembare en Onzienbare gekloond in potsierlijke menselijke gestalten. De Dienaar heeft men opgevuld en aangedikt met de Machthebber(s). De geniale oorspronkelijke creatieve idee verpatst.
Dienstbaarheid kent geen hiërarchie.

Geld en bezit
Er is een taaie mythe, die zelfs na eeuwen beschaving, nog altijd onuitroeibaar blijft: geld is macht. Met geld koopt men alles, kan men omkopen en zijn ziel verkopen aan de duivel. Geld als sleutel voor geluk.
Alles is omzetbaar in geld. Money is power, en vice versa. Ik merk dat deze wederkerigheid, dit hand in hand gaan van macht en geld, zó vanzelfsprekend wordt goedgekeurd. Het is nochtans het meest corrupte koppel, dat constant vreemd gaat.
Ben ik tegen geld? Nee. Maar de vraag is: Wat doe ik met geld en wat doet geld met mij? Niets verandert mensen zo ingrijpend als geld. Het is naïef om te denken dat geld dode materie is. Geld kruipt, geld slalomt, geld maakt zich dik en sijpelt overal in, het lonkt, kijkt scheel en niet zo nauw, verkleurt van partij, knaagt als een houtworm en brandt  gaten in een hand, ze stinkt in een kous en ligt lui in een bank. Geld is omnipotent. Geld is een woelige bron van emoties. Het leeft, beweegt, stroomt, moddert, blinkt. Ze is als een drug: het kruipt in de hersenen en het hart. Bezit houdt een mens bezet. Deze bezetenheid remt bereidheid af. Al lijkt geld heel willig en flexibel toch heeft het de neiging om op te stapelen en zich te (be)-leggen. Geld heeft een dubbel gezicht. Slechts weinigen worden niet verblind door haar. Net zoals een minnares eist ze heel veel aandacht en zuigt ze enorm veel energie weg.

1. geïnstitutionaliseerde godsdiensten
Let wel, ik heb niets tegen godsdiensten zolang ze drager zijn van authentieke spiritualiteit en ze zich niet heeft laten verleiden door macht. Ik vind spiritualiteit erg belangrijk. Maar, o zó dikwijls heeft ze zich laten inkisten in instituties. De verleiding is blijkbaar zo groot om te evolueren naar macht en bezit. Dan worden ze ontzettende nesten van bedrog en creëren ze stromen verlieslatende energie. Heel gevaarlijk als ze beslag gaat leggen op de gewetens van haar gelovigen of devotees. Als men institutionaliseert, bouwt men noodgedwongen een hele organisatie uit. Die installeert logisch een hiërarchie.  Sloten vol geld kost dat. Elke hiërarchie wil zich handhaven. Dat is een wet van systeemopbouw. Dus moet men een stevige bedrijfsfilosofie neerpoten, waarbij voor twijfel van de onderdanen geen ruimte is. Begin van elk fundamentalisme. Uiteraard komt men in competitie met andere instituties. Onverdraagzaamheid en concurrentie zijn het gevolg. Godsdiensten leven altijd op voet van oorlog. De ondergrond wordt niet meer de authentieke boodschap, maar angst. Angst in de gewetens van de volgelingen omdat ze de oude houvasten verliezen en angst bij de leiders om hun machtsmonopolie te verliezen. Angst om de greep te verliezen.
Vraag is: wat doe ik met mijn godsdienst en wat doet mijn godsdienst met mij? Zet ze mij op weg naar authentieke spiritualiteit of doet ze mij van mezelf en van mijn grond vervreemden? Overleeft macht of dienstbaarheid?
We leven in een tijd waarin ook godsdiensten op hun innerlijke karaat worden getoetst. Het is wellicht één van de meest ingrijpende veranderingen. Een verlossende en zuiverende loutering.

2. politiek
De beste positie om aan politiek te doen is buiten en boven alle politiek te gaan staan. Politiek is lang niet meer dienst aan de gemeenschap. Ze is vervreemd van haar authentieke grond. Ze is dienst aan de partij en dikwijls aan zichzelf. Belangen. Politeia was oorspronkelijk een zorg om de polis, de stad, de gemeenschap. Wereldwijd liggen de voorbeelden om te rapen dat politiek macht is geworden. Gekocht met geld. Het ligt dan ook voor de hand dat ze driftig zoekt naar partners om die macht te installeren, te kopen en te bekostigen. Ideale vindplaatsen zijn godsdiensten en geld. De ene als beïnvloedingsmacht, de andere als doorgeefluik van ´voor wat hoort wat´. Er zijn netwerken van ‘special interest groups’, zeer uitgebreide en uiterst invloedrijke lobbylegers. In Washington alleen al lopen er 35.000 rond en  de Europese hoofdstad Brussel krioelt  ervan.
Recent voorbeeldje? Europese industriegiganten sponsoren Amerikaanse antklimaatpolitici terwijl die bedrijven hier in Europa hun hypocriete gevel opsieren met een milieuvriendelijke deklaag.
Uiteraard hebben politiek en grootindustrie een pact gesloten dat in wezen regelrecht ingaat tegen bereidheid die om diepere motieven vraagt. Hetzelfde gebeurt in de sport. De plaatsen waar de volgende Olympische Spelen doorgaan of de wereldkampioenschappen voetbal worden frauduleus en uit puur individueel belang verkocht en gekocht. Geld, politiek en macht: een schattige drieling!
Men kan rustig stellen, op grond van ‘zo boven zo beneden’, dat – proporties in acht genomen – ook bij ons politiek zo bedreven wordt, een handvol idealisten niet te na genomen.
Terug dezelfde vraag: hoe staat het met mijn politieke veld d.i. mijn innerlijke keuken? Door welke lobbyisten laat ik mij kisten? Ben ik koopbaar? Waaraan verkoop ik mijn ziel? O, de lobbyisten in en rondom mij zijn natuurlijk wel anders gekleed en verpakt dan deze in Washington, maar ze zijn er. Ze kruipen in mij rond. Goed kijken en gegarandeerd dat je ze vindt. Alleen als je boven de politiek staat zie je hun gemier. Actief aan politiek doen zal in de volgende decennia in de handen liggen  van de burger die deze ‘stallen van Augias’ grondig schoonmaakt, ook de eigen stallen, met stromen van zuivere innerlijke energieën. Meer en meer wordt bewaarheid dat alles in de openbaarheid zal komen. Deze periode van een ongekende mogelijkheid van informatie is tegelijkertijd voor de machtshebbers een gigantische kans voor desinformatie. De politieke machten maken daar extreem gebruik van. Maar de zuivering zal doorgaan, denk maar aan de Wikileaks. De desinformatie loopt zó de spuigaten uit dat ze niet langer ongezien kan blijven. Hoera!

3. de gezondheidssector
Ogenschijnlijk clean maar de gezondheidssector is in verschillende sectoren doodziek. Dat is uiteraard verwarrend. Enorme stromen energie worden verziekt en worden als dusdanig zorgvuldig onderhouden. Ook hier weer de macht van geld en politieke belangen-beslissingen. Gezondheid is maatschappelijk verheven tot een nieuwe godsdienst. Mensen hechten sowieso en terecht belang aan hun gezondheid, en verder is er een hele cultuur gecreëerd rond het lichaam. Bodyculture. Er is kennelijk een slingerbeweging ontstaan van een eenzijdig accent op de geest naar een doorgedreven compensatie voor het lichaam. Er is al eeuwen een wantrouwen gekweekt tegen het lichaam (vooral als drager van seksualiteit). Het lichaam werd beschouwd als vies en onbetrouwbaar, sterfelijk, moeilijk te beheersen. Nu is er een tegenbeweging. Angst zat in alle vezels en die angst en wantrouwen werden handig uitgebuit. De reflex om te overleven is heel sterk en het leven wordt koste wat kost gerekt. Welnu, wie angst kan bespelen heeft macht, veel macht.
Naast al het goede dat de gezondsheidssector heeft gepresteerd en nog dagelijks doet, ontegensprekelijk,  is ze uiteraard een geschikt terrein voor macht, geld en een nieuw soort godsdienst, de ophemeling van een mooi lichaam. Net als in de politiek bestaat er een bijzonder uitgekiend web van lobbyisten. De sector zit in de prang van een gigantische farmaceutische industrie en in haar schaduw een maffieuze keten van bedrijfjes met nepartikelen. Eigenlijk heeft men het niet meer in de hand of is het in verkeerde handen. De begroting van de sector swingt uit de pan.
Er heerst een dodelijke concurrentie op alle vlakken: tussen de mutualiteiten, de hospitalen, de universiteiten en onderzoekcentra, tussen patiënt en dokter, tussen reguliere en alternatieve geneeswijzen, tussen merk- en generieke producten…
Mensen hebben schrik van de geneeskunde, maar ze kunnen wel niet anders. Er zijn geen andere wegen want die worden zorgvuldig gebarricadeerd. Net als bij godsdiensten claimt de reguliere geneeskunde het monopolie, op grond van de wetenschap, een andere god. Hoe onwetenschappelijk dat is wil ze niet beseffen, precies zoals een godsdienst die het alleenzaligmakend heil exclusief beweert te bezitten niet wil weten hoe on-godsdienstig ze daardoor is. Ze willen niet laten zien hoe achter gesloten deuren er gesjoemeld moet worden om de macht te blijven behouden. Ze willen niet zien dat ook de wetenschap op vele terreinen in handen is van machten. Niet elke wetenschap is vrij.
Wat ik mis is bereidheid tot openheid, overleg, transparantie en de wil tot samenwerking en complementariteit. Iets wat we in de sector van de gezondheid als vanzelfsprekend zouden moeten zien. Dienaar, weet je wel, en de eed van Hippocrates…

4. media en reclame
De grootste verborgen verleiders zijn de media. Ze zijn wellicht de ergste verslavers en dus enorme energielekken. Ook hier weer: het zijn heerlijke instrumenten, ware het niet dat… Niemand zal betwijfelen dat de rist van middelen, die ons ter beschikking staan, enorme uitvindingen zijn. Ik betwist ook niet dat er vormen van bekendmaking moeten zijn.
Het gaat om het doorhebben van de manipulatie. Enkele eeuwen geleden ging onze cultuur prat op de rede en de objectiviteit. Men misprees alles wat emotie was. Precies deze kille rede heeft nu de emo-wereld in al haar facetten geëtaleerd. Met een ongekend doorgedreven penetratie zit ze uiterst vernuftig verpakt. Het is een festijnterrein voor manipulatie en dus voor macht en beïnvloeding. Niet alleen de economie is er op gesprongen, maar ook de politiek. Of meer nog: welk facet van ons leven is er vrij van?
De politiek haalde de BV´s binnen, ocharme. Intrinsiek bevestigde ze hierdoor haar grote showgehalte. Staatsleiders speelden vòòr de camera´s Napoleon. De paus werd rondgereden in een glazen kooi en zijn vieringen gebeuren op gigantische rock-podia. Oorlogen worden verklaard op basis van getruckeerde satellietfoto’s. Oorlogsverslaggeving wordt uitgekiend en uitgecleand in beeld gebracht.  Banken en bedrijven sturen vervalste gegevens de wereld in. Producten afficheren niet-correcte ingrediënten op hun verpakking… we weten niet eens meer wat we eten of drinken. We worden voorgelogen met gefotoshopte beelden. Niets is wat je ziet.
Op Facebook en met getwitter geven mensen zich fluitend bloot, zonder te beseffen hoe ze misbruikt kunnen worden. En ja, dat gebeurt. Hoe eenzaam moet de moderne mens wel zijn om op zoek te gaan naar duizenden anonieme vrienden. Een wedloop naar kwantiteit. Uren televisie kijken,uren gsm, uren Facebook, uren internet en chat, uren reklameblaadjes en roddelkrantjes. In de ban van de mediaring. Jouw ziel verkopen aan de machten, maf en kritiekloos.

Afronding
Misschien is het toch nuttig om met de spinnenragborstel eens alert rond te wandelen in jouw innerlijke kamers om er de bedrogsnesten  op te ruimen. Grote poets. Je zal merken dat je verdoken energielekken ontdekt. Resultaat: een boost van gezonde energie en vooral vrijheid. 

 

 



up naar boven


Terug