MEDITATIE Maart 2009                                 Print

Zo eenzaam als een wolk alleen,
Die wegdrijft over land en dag,
Zo zwierf ik tot ik  plots een zee
Van dansende narcissen zag:
Onder de bomen langs het meer,
Tienduizend dansend heen en weer.

De golfjes dansten glanzend mee,
Maar niet zo fraai, zo licht van toon.
Gezelschap lachend en tevree
Als dit, is haast een dichtersdroom.
Ik staarde, staarde maar ik dacht
Niet aan de weelde hier gebracht.

Want vaak als ik verzonken lig
In vaag gepeins of ledigheid,
Dan vangt mijn geestesoog hun licht,
De zegen van de eenzaamheid,
Een vreugde die mij diep bevalt:
Narcissen dansend met mijn hart.

(ik ken helaas de dichter niet)

Tracht toch maar – want het zijn echt haalbare stapjes – een paar keer per dag iets te doen, te denken, te verlangen met aandacht en zegening. Je hoeft het echt niet van minuut tot minuut vol te houden. Haalbare stapjes, een paar keer en geleidelijkaan zal je merken dat je attenter gaat leven. Telkens je iets doet met jouw volle aandacht en verbondenheid zal mystiek druppelsgewijze zich in jou openbaren.