Wie is Marcel Ploem?                                 Print

Ik weet het niet. Maar ik wil het weten.
Zoals jij wellicht jezelf ook op het spoor wil komen.
Net als elke mens ben ik een zoeker. Al lang.
Makkelijkst is om te zeggen wat ik niet ben.

Ik ben geen helderziende of wat ook.
Een mens is maar zo helderziend als hij troebel is.
Wellicht zou dat wel handig zijn. Maar: jammer, ik ben het niet.
Niet begiftigd ook met prospectievermogens of wat ook.
Althans ik denk dat ik er nog niet achter gekomen ben
welke uitzonderlijke gaven een mens heeft. Elke mens.
Sommige denken dat van zichzelf wel, exclusief, gevaarlijk.
Maar ik ben gewoon dus. Ik ben gewoon een mens.

Ik studeerde wat. Dat hebben veel mensen gedaan. Dat is dus niets bijzonders.
Opvoedkunde, filosofie, theologie, familiale en seksuologische wetenschappen...
Een hele mond vol.
Met dilpoma’s kan je je bureel behangen. Maar diploma’s en behang
hebben één ding gemeen: ze verschralen snel en na een tijdje moet je weer behangen.
Met een nieuw design.
Ik dacht in mijn jonge jaren en wat later dat wetenschap belangrijk is.
Dat is ook wel zo, totdat men ontdekt dat er belangrijkere dingen bestaan.
Dan stel je anderen prioriteiten.

Ik werkte op een grote en goede school. Veel geleerd.
Vooral van jonge mensen.
Veel geëngageerd gewerkt in allerlei kerkelijke bouwsels. Veel geleerd.
Een vooral veel gezien, achter de schermen.
Ik heb rondgewandeld en geproefd, zoals veel mensen die op zoek gaan,
van antroposofie, makrobiotiek, vegetarisme, rozenkruizers...
denkend en verwachtend dat het heil daar te vinden is. Veel geleerd.
Vooral ook hoe men zich vast kan rijden in systemen.

Ben dan in de zachte sector gestapt: sociale hulpverlening.
Zachte sectoren zijn van de hardste.

Toen ben ik op eigen benen gaan staan: zelfstandig psychotherapeut en vormingswerker.
Enorm veel geleerd.
Vooral over de donkere kanten in de mens: in mezelf en in de anderen. Een privilege.
Er bestaat geen betere scholing dan geschoold te worden:
vermalen, verpulverd door de constante confrontatie met verdriet, ontworteling, vervreemding,
gebrokenheid, geschondenheid...
Het dwingt je om in de eigen afgrond te kijken.
Zo kom je veel te weten van wie je bent.
Dat is anders dan wat je bent.

Ik ben ook een zoeker in mijn praktijk, altijd geweest.
Vallen en opstaan. Beweging. Deel van O-punt.
Wat is er dat ons mensen beweegt? Uiterlijk en innerlijk?
Er is geen scheiding, het ene loopt over in het andere en vice versa.
Ook, wat is er dat mensen verlamt, afremt, in slaap wiegt, kapotmaakt...?

Als ik tijd had veel gelezen.
Lezen is zalig... als het geen dode letters zijn.
Een boek is pas een boek als het een open boek wordt naar concreet leven.
Er staan dan ook nog tal van ongelezen boeken in de kast.
Ik moet ze nog belevendigen.

Mijn vrouw Marijke en ik hebben altijd tijd gehad, gemaakt voor gesprekken.
Veel geleerd van haar.
Meestal op lange bergwandelingen destijds of nu in kortere trips of  lekkere
restaurantjes.
Wij met ons tweetjes.

O ja. Ik heb zelf ook wat boeken geschreven.
Sommige zijn belangrijk geweest in hun tijd:
over tederheid, over verdriet en troost, over seksuele inwijding, een weg zoeken naar binnen,
en over mannen en hun onvermogen.
Er is wellicht niets dat sneller oud wordt ,naast behang, dan boeken.
De mijne zijn oud. Ze hebben hun tijd gehad, letterlijk.
Het was leuk het te doen. Veel geleerd door boeken te schrijven.

Kortom:
Wie op deze site een leermeester, een goeroe of een bijna-verlichte of zoiets zoekt,
zit mis.
Surf dan snel en liefst naar een andere site. Er zijn er veel en er zijn er zelfs die beweren dat ze verlicht of zoiets zijn.
Zoek, maar niet hier want je zal die hier niet vinden.

Wat ik bedoel is samen met de bezoeker het leven te leven:
open, kritisch, buiten elk systeem, met beide voeten op de grond, van binnenuit,
nuttig .
Je moet er iets mee kunnen doen, gewoon doen.
Er is gewoon veel te doen.